Ola happiness station

Fest w języku holenderskim znaczy "party", a więc festiwal, uroczystość, imprezę. Ale dla mnie Fest jest miejscem spotkań i odprężenia zmęczonego umysłu po zajęciach przy dobrym holenderskim piwie - BTW dobre holenderskie piwo jest oksymoronem, bo według większości narodów jest uważane za rozcieńczone szczyny, ale według moich standardów... jest całkiem całkiem, a w szczególności to z browaru De Prael. Piwo po zajęciach, to coś, o czym wcześniej tylko słyszałam, a czego nigdy wcześniej nie praktykowałam, więc była to dla mnie nowość (checked from the bucket list!). Nowość nowa i przyjemna. Jakby się teraz zastanowić, to istnieje całkiem dobry powód, dla którego nie praktykowałam tego zwyczaju z koleżankami ze studiów. I nie chciałabym tu zabrzmieć jak szowinista, ani człowiek niedzisiejszy, ale to jak najbardziej ma związek z płcią. Po pierwsze nie jestem wielkim fanem piwa, ale nigdy od niego nie stroniłam, gdy miałam towarzystwo. Po drugie, w zasadzie bardziej przemawia...

Mogłoby się wydawać, że Foam (Fotografiemuseum Amsterdam) i Huis Marseille będą tylko dwoma kolejnymi muzeami, które odhaczę na mojej mapie, i w zasadzie właśnie z takim nastawieniem pojechałam w te miejsca na rowerze, ale stwierdziłam, że trzeba dać im szansę, bo Liz (jedna z moich wykładowczyń) szczerze polecała mi szczególnie Foam, i w taki oto sposób moja wycieczka w świat fotografii przeobraziła się w pełne poruszenia i wzruszenia przeżycia. (Ale długie zdanie!) Nie od dziś mówię otwarcie, że nie zawsze sztuka do mnie dociera, że często jej nie rozumiem i nie potrafię docenić. I mówię tu o sztuce w ogóle. A przez minione pół roku odwiedziłam wiele muzeów sztuki, kilka całkiem dobrych, kilka mniej udanych, więc chyba zaczęłam doceniać ją trochę bardziej. Tyle że w żadnym z tych muzeów nie poczułam choć cienia tych emocji, które poczułam oglądając zdjęcia w Huis Marseille. Nie wiem, co jest takiego w zdjęciach, co odróżnia je od obrazów, rzeźb, poezji, filmów... Może to prawda?...

Z definicji surrealizm to coś odbiegającego od reguł logicznego myślenia i wszelkich norm moralnych, czy też estetycznych. Mój wyjazd za granicę wydaje się tylko jednym wielkim snem, pozbawionym rąk i nóg i wszelkich praw logiki. Ale mój powrót jest jeszcze bardziej surrealistyczny. Czuję się jakbym obudziła się po koszmarze i wpadła w jeszcze okropniejszy. Przyjechałam do domu. Powróciłam do ojczyzny. Wróciłam do rodziny. Powitałam swoją starą-nową rutynę. Wyciągnęłam wnioski. Przeanalizowałam dobre i złe strony wyjazdu. Przeanalizowałam dobre i złe strony powrotu. I doszłam do jednego, najważniejszego. I to jest moje. Tego mi nikt nie odbierze, ani ze mnie nie wyciągnie. Wyjechałam z wielu powodów. Osobistych i edukacyjnych. Było tego całkiem sporo jeśli mam być szczera. I jeśli mam być szczera, to do momentu wejścia do autobusu jadącego do Amsterdamu, nie wierzyłam samej sobie, że to zrobię. Że rzeczywiście odetnę się, wyjadę i całkowicie zostawię wszystko w tyle. Przez p...

Gdyby Liz (moja nauczycielka od CLIL methodology) nie poleciła mi tego muzeum, to pewnie nie pokwapiłabym się by tam iść. Jak wspominałam już przy okazji jednego posta o Rijks Museum, nie specjalnie przepadam za współczechą, a Stedelijk oferuje właściwie tylko sztukę współczesną.  Contemporary art jest... dziwna. Może się nie znam, może to jest Sztuka pisana przez duże S, może ma to w sobie potencjał. Nie będę w to wnikać. Ale ja po prostu nie rozumiem tej sztuki. W większości przypadków nie mam też pojęcia, co autor miał na myśli. Może nic, może chciał tylko wyrazić swój artystyczny manifest. Whatever. Sztuka nowoczesna do mnie nie dociera, nie czuję jej i nie wzbudza we mnie więcej niż okazjonalne obrzydzenie. A mimo to, dziwnym trafem Stedelijk zaliczyłabym do dość ciekawej galerii artystycznej. Oczywiście nie wszystko mi się podobało, ale były wystawy, które kazały mi się zatrzymać i pogapić się w dzieło, żeby je choć trochę zrozumieć. Or simply contemplate it. I znalazł...